Şiiliğin Farklılaşma Sürecinde Ca’fer es-Sadık’ın Yeri

Şîa, Ali b. Ebî Tâlib’in Peygamberden sonra insanların en üstünü olduğunu, nass ve tayin ile imam atandığını, imametin vasiyetle çocuklarına geçtiğini ileri sürenlerin oluşturduğu topluluğa verilen isimdir. Şîa, kaynaklarda fikirlerinden en çok bahsedilen ve İslâm düşüncesinde derin izler bırakan düşünce ekollerinin başında gelir.

Ca’fer es-Sâdık döneminde, Şîa’nın imamet nazariyesinin temel unsurları olan on iki imam inanışının olduğu, bunların nass ve tayinle belirlendiği ve bu imamların masum imamlar olduğuna dair bir inanışın var olduğunu söylemek güçtür.